CHILẮU s.n. (înv., rar) „ciocan ferecat; buzdugan, ghioagă – masse ferrée; massue” 1825.

Et. nes., țig. kiló „par; măciucă” (< tc. külünk) Drimba, CE, 206, Suciu, CR, 239 sau magh. külü, kölyü „instrument de pisat, pisălog” DA, SDLR, CDER 1776 (posibil), sau ← chilug „măciucă, ciocan mare” (< tc. külünk, külük) Tamás, EW, 202 (probabil) // Scr. ćula CADE; pol. kilof CDED II, 49, CDER 1776 (posibil).